Eleanor osuwa się na podłogę jadącego samochodu. Patrzę na nią, przez chwilę zdezorientowany, zanim dociera do mnie, że klęczy przede mną z rękami splecionymi do modlitwy. Łzy płyną po jej pooranej zmarszczkami twarzy. – Wstawaj, Eleanor – warczę, odwracając wzrok. Wszystko to wciąż wydaje się gorączkowym snem. Nie potrafię pojąć faktu, że ktoś naprawdę porwał moją Siennę i trzyma ją jako zakładni