– Tak. Uwierz mi – mówi. – Dobrze. Dziękuję. To ona ucierpiała najbardziej. – Próbuję usiąść, ale moje ciało jest ciężkie, jakbym ważyła tonę. Głowa też mi ciąży. Jestem oszołomiona. Rozglądam się po skromnie urządzonym pokoju szpitalnym; jest wystarczająco przestronny na dwa łóżka. – Wiem i nie potrafię jej wystarczająco przeprosić. Wątpię, bym kiedykolwiek zdołał się jej zrewanżować. Tobie równi