Przyciskam ucho do drzwi, próbując wyłowić jakikolwiek dźwięk z korytarza. Evan porusza się bezszelestnie, więc nasłuchuję nawet najcichszego szmeru. Choć nie wydaje żadnego odgłosu, wciąż wyczuwam, kiedy przechodzi obok. Nie potrafię tego wyjaśnić inaczej niż faktem, że mając dziewiętnaście lat, spędziłam całe tygodnie, przyciskając ucho do drzwi w ten sam sposób i wypatrując go. Jestem więc do n