Wszyscy weszli do windy, by wjechać na osiemdziesiąte ósme piętro. Ding! Freya czuła, jak serce łomoce jej ciężko i niespokojnie w piersi, gdy winda dotarła na osiemdziesiąte ósme piętro. Łup, łup, łup... Jednak w następnej chwili, gdy tylko przekroczyli próg windy, wszystkich obsypał deszcz kolorowego, błyszczącego konfetti. – Sto lat, sto lat... – Rozległa się urodzinowa pieśń. Ku ich zaskoczeni