ADELINE Po tych wszystkich krzykach jestem całkiem pewna, że Reid i ja jesteśmy bardziej przerażający niż cokolwiek, co znajdowało się w tym nawiedzonym domu. Wypadamy na zewnątrz, łapiąc powietrze między wybuchami śmiechu. Moje serce wciąż pędzi, a ja przysięgam, że wciąż czuję tę upiorną rękę, która złapała mnie za kostkę. Reid przeczesuje dłonią potargane włosy i kręci głową. – To było absurdal