ADELINE Kiedy w końcu się budzę, jesteśmy już w Chicago. Mrugam, próbując strząsnąć z siebie resztki snu, i nagle dociera do mnie — Jestem zdecydowanie za blisko Reida. Dosłownie jestem do niego przyklejona. Mój policzek spoczywa na jego ramieniu, dłoń leży gdzieś na jego klatce piersiowej, a… o Boże… jego ramię jest przerzucone przez moje kolana, jakby znalazło się tam zupełnym przypadkiem. Oblew