ADELINE CZASY OBECNE Budzę się z ostrym wdechem, jakbym właśnie wypłynęła na powierzchnię po tonięciu. Znów go nie ma. Moja klatka piersiowa unosi się i opada, jakbym przed chwilą biegła, goniąc za czymś, czego nie mogę mieć. Nie krzyczę, chociaż mam na to ochotę. Ból siedzi właśnie tam, tuż pod moimi żebrami, stały i przeszywający. Czuję wilgoć na twarzy. Moja poduszka jest przemoczona. Nie dziwi