ADELINE Chyba czasami trzeba zmarznąć do szpiku kości, dygocząc z zimna, żeby móc przemyśleć swoje życiowe wybory. Wynurzam się, kaszląc i śmiejąc się, z wodą spływającą mi po twarzy. Reid wypływa tuż po mnie, parskając i plując wodą. „Przewróciłaś nas!” „Przechyliłeś się!” „Spanikowałaś!” „Śmiałam się!” Posyła mi wściekłe spojrzenie, przemoczony do suchej nitki, z włosami przyklejonymi do czoła.