Elara Właśnie zaczęłam pakować przybory malarskie do torby, gdy Kaelen wpada do pokoju. Ma rozczochrane włosy, brakuje mu marynarki, a krawat jest poluzowany. Przez ułamek sekundy serce zdradza mnie znajomym drżeniem, zanim dławię to uczucie w zarodku. – Elara, przestań. Proszę. – Podchodzi do mnie z wyciągniętymi rękami. – Cokolwiek Vespera ci powiedziała… – Czy to prawda? – pytam chłodno. Dalej