Spowalnia ruchy dłoni, posłuszna mi, mimo że wiem, że nie chce. Nagradzam ją kolejnym klapsem, tym razem na tyle mocnym, że aż się wierci, wydając z siebie krzyk, który, jak przypuszczam, usłyszała moja sekretarka. „Grzeczna dziewczynka, skarbie” – mówię, pochylając się bliżej, żeby pocałować ją w czerwony, obolały tyłek. „Świetnie ci poszło, ale tym razem to ja sprawię, że dojdziesz”. Skomle z wd