Perspektywa Harrisona Trzymałem Caleba w ramionach przez całą drogę do naszego nowego domu. Czułem się bardzo dziwnie opuszczając terytorium watahy i nie czując go. Zamiast tego nie czułem absolutnie nic... Nie wiem, jak łotrzyk potrafi tak żyć. Wkładam wszystkie swoje siły w to, żeby się nie popłakać z powodu tego uczucia pustki i samotności. Nawet, jeśli nie jestem sam. Nawet, jeśli mam dwoje