~ Damon ~ To był kolejny długi dzień pracy dla Damona Van Zandta. Zawsze było coś więcej do zrobienia, a praca nigdy się nie kończyła. Damon wrócił do posiadłości w okolicach pory kolacji, ale nawet nie zatrzymał się, by zjeść. Elena, główna pokojówka, przygotowała pełny trzydaniowy posiłek na marne. Damon minął jadalnię i poszedł prosto do swojego gabinetu, by kontynuować pracę. * Puk * Puk * Damon nie zdawał sobie sprawy, jak długo pracował, dopóki nie usłyszał pukania do drzwi. Sprawdził zegar; była prawie 21:00, ale Damon nie miał zamiaru przerywać. "Wejść" – powiedział, nie podnosząc wzroku znad biurka. Adrian pchnął drzwi i stanął przed nim. "Damonie, Dylan Carvey jest tutaj, by się z tobą zobaczyć" – oznajmił. Damon złapał się na tym, że podniósł wzrok. "Wprowadź go." Najwyższy czas, pomyślał Damon. Niewielki uśmiech błąkał się po twarzy Damona, gdy Adrian odsunął się na bok i po kilku sekundach do środka wszedł Dylan Carvey. "Panie Van Zandt" – przywitał go ostrożnie Dylan. Rozejrzał się po gabinecie Damona, zanim powoli wszedł głębiej. Damon wskazał gestem krzesło przed biurkiem i Dylan usiadł. "Proszę, mów mi Damon" – Damon uprzątnął biurko i podszedł do barku za sobą. "Napijesz się czegoś?" "Um, jasne." Damon wrócił z butelką szkockiej i dwiema szklankami. Damon zachowywał się miło i przyjaźnie, ale to tylko sprawiało, że Dylan był jeszcze bardziej niespokojny. Dylan wiercił się, a Damon niespiesznie nalewał trunki. "Dziękuję" – powiedział Dylan, gdy otrzymał swoją szklankę. Damon obserwował go uważnie, a Dylan nerwowo przełknął drinka. Następnie Damon otworzył pierwszą szufladę swojego biurka i wyciągnął teczkę. Dylan nie widział, co czyta, ale w rzeczywistości były to akta, które ludzie Damona zebrali na temat rodziny Carvey. A dokładnie o Dylanie i Violet Carvey. "Damonie, to, uh, spora niespodzianka, że chciałeś się ze mną widzieć" – zachichotał nerwowo Dylan, przerywając ciszę w pokoju. "Czy jest coś, czego ode mnie chcesz?" Oczywiście, że jest. Dojdziemy do tego. Damon tylko się uśmiechnął. Przewrócił kolejną stronę w swoich aktach i zaczął czytać na głos: "Dylan Anderson Carvey. Dwadzieścia jeden lat. Syn Jamesa i Barbary Carvey. Rzuciłeś Fordham w zeszłym roku, po czym wróciłeś do rodziny. Dlaczego?" "Nie za bardzo mnie na to stać" – powiedział po prostu Dylan. Zmrużył oczy, patrząc na akta w dłoni Damona. "Tak, widziałem, że twój ojciec zmarł, zostawiając rodzinę ze sporym długiem" – kontynuował Damon, nie odrywając oczu od papieru. "Musi ci być trudno, będąc najstarszym synem i w ogóle." "Jest w porządku, daję radę" – wzruszył ramionami Dylan. "Czy w The Union dobrze ci płacą?" "Nie tak dobrze jak ty." Damon uśmiechnął się. Przewrócił kolejną stronę w aktach i przeczytał na głos. "Masz młodszą siostrę, Violet Rose Carvey, osiemnaście lat. Właśnie ukończyła Liceum McNair i zaoferowano jej stypendium na Harvardzie." "To prawda" – przytaknął Dylan. "Musi być bardzo bystrą dziewczyną, skoro dostała pełne stypendium na Harvard." "Jest." "Dlaczego go nie przyjęła?" "Ponieważ jest o wiele bardziej dobra niż bystra." Damon uśmiechnął się ponownie. Wydało mu się to fascynującą odpowiedzią. Odłożył teczkę i po raz pierwszy tego wieczoru spojrzał Dylanowi prosto w oczy. "Jakie to interesujące" – powiedział. "Opowiedz mi więcej." "Um, cóż, nie wiem, co ci powiedzieć" – Dylan poruszył się niespokojnie na krześle. "Violet to dobra dziewczyna. Dużo się uczy, uwielbia czytać. Kocha swoją rodzinę. Chodzi do kościoła w niedziele…" "Jest religijna?" – przerwał mu Damon. "Chyba tak" – odpowiedział Dylan. "A ty nie?" "Ja poniekąd porzuciłem ideę istnienia Boga dawno temu" – wzruszył ramionami Dylan. "Rozumiem" – Damon wstał z fotela i podszedł do okna przy biurku. Stał odwrócony plecami do Dylana, gdy zapytał: "Czy twoja siostra spotyka się obecnie z jakimś innym facetem?" Dylan uznał to pytanie za dość dziwne, ale Damon był dziwnym facetem. To spotkanie w ogóle było bardzo dziwne. Został nagle wezwany do prywatnego gabinetu króla mafii, Damon miał akta na temat jego i jego siostry i wypytywał Dylana o ich prywatne sprawy. Dylan nie wiedział, dokąd to zmierza i nie wiedział, co robić, poza dalszym odpowiadaniem. "Z tego co wiem, Violet nigdy nie była z żadnym facetem. Zawsze jest zbyt zajęta pracą i takimi tam" – odpowiedział Dylan. "Myślę, że nigdy nawet nie miała chłopaka." Damon odwrócił głowę instynktownie. Jego oczy znów napotkały wzrok Dylana; przerwał na chwilę, zanim powiedział: "Czy sugerujesz, że jest dziewicą?" Dylan nie wiedział, co powiedzieć. Znał odpowiedź na to pytanie, ale był zbyt zaniepokojony tym, dlaczego Damon w ogóle o to pyta. "Odpowiedz na pytanie, Carvey" – powiedział znowu Damon. Jego ton był głęboki i wymagający, a Dylan z trudem przełknął ślinę. "Tak, tak sądzę." "Dobrze" – Damon uśmiechnął się, tym razem szeroko. "A dlaczego to dobrze?" – zapytał Dylan. Atmosfera w pokoju stawała się dla niego coraz bardziej niekomfortowa. Damon po prostu odwrócił się i podszedł z powrotem do biurka. Usiadł na krawędzi blatu, przodem do Dylana. Potem przechylił głowę na bok i powiedział: "Ponieważ mam dla ciebie propozycję, która może pomóc w sytuacji twojej rodziny." Dylan trzymał wzrok prosto na Damonie i zapytał: "Jaką?" Uśmiech Damona stał się szerszy i nawet nie drgnął, gdy powiedział: "Dam ci milion dolarów za dziewictwo twojej siostry." * * * - - - - - Ciąg dalszy nastąpi - - - - -