Chwyciłam jednego z marynarzy za nogę i odciągnęłam go pod okap. W ten sposób był przynajmniej dalej od linii ognia. Nagle usłyszałam czyjś zawodzący głos: „Panno Kaelen! Proszę mi pomóc! Mam zawał! Czuję, że zaraz umrę…” Rozpoznałam ten głos – to był Henry. Pospiesznie zaczęłam szukać go wzrokiem wśród grupy marynarzy. Znalazłam go skulonego, z wyrazem ogromnego bólu na twarzy. „Czekaj na mnie!”