Gdy zastanawiałam się, czy strzelić, czy nie, tryton pociągnął moją dłoń i z powrotem położył ją na swoim brzuchu; jego duża dłoń przykryła moją i poprowadziła ją, bym poczuła jego twardy brzuch. Zauważyłam, że jego ogon znów zaczął falować, jakby próbował przypodobać się dłoni, która go dotykała. Czy chciał, żebym go dotykała? Czy syreny były równie towarzyskie wobec ludzi jak delfiny i lubiły być dotykane? Czułam, jakbym otworzyła nową ścieżkę w komunikacji z syrenami. Prowadząc badania na zwierzętach, ludzie często zastanawiają się, jak mogą je uspokoić. Ale gdyby syreny i ludzie mogli spokojnie się porozumiewać i moglibyśmy zaspokajać ich potrzeby, czy nie oznaczałoby to, że możemy je lepiej zrozumieć? Zaczęłam podążać za jego wskazówkami i rozluźniłam dłoń, wyczuwając twarde kontury jego brzucha. Jego skóra była błyszcząca i gładka, a mięśnie twarde jak skała. Uczucie podniecenia wezbrało we mnie i nie mogłam temu zaprzeczyć. Gdyby to było ciało dorosłego mężczyzny, kobietom trudno byłoby odmówić. Syreny z pewnością były podobne do delfinów, ponieważ obie te rasy lubiły dotyk. Wyciągnął szyję do przodu i jego ciało było praktycznie przylepione do mojego. Byłam podekscytowana tą przyjazną interakcją, ponieważ jego ogon poruszał się jeszcze szybciej niż wcześniej. Ale powoli zaczęłam zdawać sobie sprawę, że jego zachowanie było nieco dziwne. Zupełnie tak, jakby był… napalony? Wtedy zobaczyłam, jak pokryta łuskami szczelina otwiera się w miejscu, gdzie jego humanoidalny tułów łączył się z rybim ogonem. Ze szczeliny wysunęło się „coś”, co wyglądało identycznie jak u człowieka, choć pod względem obwodu i długości było o wiele cali większe niż u przeciętnego człowieka. Jego „coś” było ewidentnie wzwiedzione i nabrzmiałe do tego stopnia, że zrobiło się fioletowe, i teraz w podnieceniu wydzielało jakiś płyn. Tryton nie miał w sobie za grosz wstydu. Z odwagą kogoś, kto obwieszcza swoje heroiczne czyny, wycelował swoje „coś” w moją twarz. Byłam całkowicie zszokowana. Nie wiedziałam, jak zareagować, i mogłam tylko nerwowo przełknąć ślinę. Tak, to był mój pierwszy raz, kiedy widziałam tak imponujące „coś”. Czułam, jak krew uderza mi do głowy i nie wierzyłam, że będę w stanie przeprowadzić jakiekolwiek właściwe i racjonalne badania. Zdecydowałam więc zrezygnować z tej wizyty. Podniosłam się sztywno i chciałam zepchnąć trytona z powrotem do zbiornika. Ale właśnie wtedy tryton wydał z siebie ryk, którego nie dało się opisać słowami, czym mnie bardzo przestraszył. Zrozumiałam, że nie chciał zostać wrzucony z powrotem do wody. Wciąż trzymał się mnie i nieustannie napierał swoim „czymś” na moją twarz. Teraz miałam pewność, że ten tryton był naprawdę podniecony. Nic dziwnego, że wcześniej prawie mnie posiadł, nie potrafił znaleźć ujścia dla swojego napięcia. Popęd zwierząt do kopulacji jest naturalny. Inteligentne syreny nie stanowiły pod tym względem wyjątku. Nagle wpadłam na pomysł, że mogłabym wykorzystać tę szansę i pobrać próbkę nasienia. Z DNA trytona mogłabym rozwikłać tajemnice ich gatunku. Patrząc na moje dłonie, a potem na jego sterczące, nabrzmiałe „coś”, znów nerwowo przełknęłam ślinę. Mimo że ekscytujące myśli szybko przebiegały mi przez głowę, moje ciało pozostawało sztywne. Ale w momencie, gdy moje oczy spotkały się z jego, poczułam się jak zauroczona. Sztywno opadłam na jedno kolano i wyciągnęłam drżącą dłoń, owijając ją wokół jego fioletowego „czegoś”. W chwili, gdy je chwyciłam, „coś” trytona drgnęło z podnieceniem w mojej dłoni. Wydawało się, że urosło jeszcze bardziej. Zmuszałam się do nie myślenia o niczym. Robiłam to wyłącznie w celach badawczych i dla postępu naukowego. Nie odważyłam się spojrzeć na niego, ponieważ sprawiłoby to, że poczułabym się, jakby było ze mną coś nie tak.