ELOWEN — Może się myliłem… — mruknął Rylan, wprawiając mnie w konsternację. Odciągnęłam go na bok, gdy zaczęła się kolejna piosenka i więcej osób ruszyło do tańca. — Cześć, Xavianie — powiedziałam, podnosząc z ziemi mojego króliczka i otrzepując go z kurzu. Jego wzrok spoczął na mnie gwałtownie; dostrzegłam drgnięcie jego szczęki, gdy mocno zacisnął zęby. — Elowen. Mój żołądek zadrżał, jak zawsze,