Perspektywa Talii Miałam wrażenie, że płuca spłoną mi od środka, ale nie mogłam się zatrzymać, nie mogę pozwolić, żeby mnie dopadli! Jestem pewna, że jeśli to zrobią, to będzie mój koniec! Muszę brnąć dalej, to moja ostatnia szansa, by uciec z tego piekła. Całe ciało rwie i boli mnie tak strasznie od tych wszystkich obrażeń, ale po prostu nie mogę się zatrzymać, muszę biec dalej. Nie zniosę kolejnego bicia! Nie rozumiem, dlaczego oni mi to zawsze robią. Co takiego zrobiłam, żeby zasłużyć na takie życie? Zawsze robiłam, co w mojej mocy, żeby ich zadowolić! Ale nic, co robię, nie jest wystarczająco dobre! Planowałam tę ucieczkę od kilku tygodni, więc nie mogę się poddać. Mocno chwyciłam pasek na ramieniu, przyciągając plecak bliżej siebie. Rozglądam się i widzę, że zbliżyłam się do miasta, muszę tylko wsiąść w autobus i wyrwać się stąd, z nadzieją, że już nigdy mnie nie znajdą. Ale potrzebuję przerwy, nogi nie poniosą mnie dalej bez chwili odpoczynku. Czuję, że zaraz zemdleję z wyczerpania, zaczynam potykać się o własne stopy i nagle widzę samochód jadący prosto na mnie, a na drodze rozlega się pisk opon. Widzę, jak jacyś ludzie wybiegają z samochodu w moim kierunku, po czym wszystko spowija mrok, a ja nie potrafię już dłużej utrzymać otwartych oczu. (Kilka godzin wcześniej) Przygotowuję właśnie obiad dla mojej matki, przyrodniej siostry i ojczyma. Wiem, że wkrótce wrócą do domu, więc muszę się spieszyć, żeby wszystko skończyć. Spakowałam już plecak ze wszystkimi moimi cennymi rzeczami. Nie żebym miała ich wiele, ale tych kilka, które posiadam, dostałam od jedynej osoby, której naprawdę na mnie zależało! Brakuje mi go! Musiał się wyprowadzić 4 lata temu i od tamtej pory utknęłam tu, mniej więcej bez nikogo. Ukryłam plecak w krzakach nieco dalej w dół drogi, więc kiedy dzisiejszej nocy rzucę się do ucieczki, będę musiała szybko go zgarnąć, a potem wynieść się stąd. Słyszę zatrzymujący się na zewnątrz samochód, więc pospiesznie nakładam jedzenie na talerze, kładę je na stole w jadalni i staję w gotowości, by ich przywitać, gdy otworzą drzwi. "Mam nadzieję, dla twojego dobra, że jedzenie jest gotowe!" Gregor wszedł do środka i obdarzył mnie złośliwym uśmiechem. Spuściłam wzrok na podłogę i lekko skinęłam głową, a Gregor, moja matka Bianca i przyrodnia siostra Scarlette minęli mnie, przy czym Scarlette mocno mnie popchnęła, przechodząc obok. Usiedli przy stole i zaczęli jeść, prowadząc ze sobą konwersację. Uśmiechali się, opowiadali o swoim dniu i zachowywali się tak, jakby mnie tu w ogóle nie było. "Przynieś mi piwo, dziwko!" - rozkazał Gregor. Szybko i cicho poszłam do kuchni, wzięłam dla niego piwo i wróciłam do nich, po czym postawiłam je na stole obok niego. Spojrzał na piwo, potem na mnie, a potem znów na piwo. Nagle otrzymałam mocny policzek w twarz. "Myślisz, że mogę się z tego napić, skoro nawet nie łaska byłaś go otworzyć?" - zadrwił. Szybko chwyciłam piwo i otworzyłam je, po czym odłożyłam z powrotem na stół. Sami widzicie, nic, co robię, nie jest wystarczająco dobre; gdybym otworzyła je wcześniej, dostałabym w twarz za otwieranie jego napoju bez pozwolenia, a jeśli tego nie robię, dostaję za to, że tego nie zrobiłam. Odsunęłam się bezszelestnie odrobinę do tyłu, wbijając wzrok w podłogę. Chwilę później odezwała się moja droga matka: "Daj mi kieliszek czerwonego wina!" - wrzasnęła. Cicho przeszłam do kuchni, znalazłam kieliszek do wina i butelkę jej ulubionego czerwonego wina. Weszłam do jadalni, postawiłam kieliszek na stole, otworzyłam wino i napełniłam jej szkło. Następnie zostawiłam butelkę na blacie, po czym cofnęłam się o krok. Skończyli posiłek, po czym wstali. "Posprzątaj ten bałagan, suko!" - rzuciła Scarlette, zanim wyszła z pokoju i skierowała się na górę. Zaczęłam sprzątać rzeczy ze stołu tak cicho, jak tylko potrafiłam, ale przypadkiem narobiłam trochę hałasu i nagle poczułam uderzenie pięścią w brzuch. "MÓWILIŚMY CI, ŻE MASZ NIGDY NIE WYDAWAĆ Z SIEBIE ŻADNEGO DŹWIĘKU" - krzyknął Gregor. Następnie pociągnął mnie za włosy i zawlekł na nieco bardziej otwartą przestrzeń, gdzie zaczął mnie bić, kopać, a potem podniósł mnie i rzucił mną o ścianę. "Kiedy zejdziemy tu jutro, lepiej, żeby to wszystko było posprzątane! Jeśli usłyszymy choćby jeden dźwięk, dostaniesz nową lekcję!" - powiedział gniewnie Gregor, po czym on i moja droga matka weszli na pierwsze piętro. Pozwoliłam, by pojedyncza łza spłynęła po moim policzku, po czym ostrożnie wstałam. Czekałam kilka godzin, zanim w ogóle odważyłam się ruszyć, więc po prostu stałam tam zupełnie nieruchomo. Gdy byłam pewna, że poszli do swoich pokojów i położyli się spać, bardzo ostrożnie podeszłam do drzwi, zamykając je cicho za sobą. Bezszelestnie ruszyłam w stronę miejsca, gdzie ukryłam mój plecak, a potem zaczęłam biec jak szalona w stronę miasta. To moja jedyna szansa, by się stąd wyrwać! Muszę tylko dotrzeć do miasta, wsiąść do autobusu w jakieś przypadkowe miejsce, a wtedy będę mogła opatrzyć rany po dzisiejszym pobiciu. Moje ciało to istna paleta barw: czerni, błękitu, fioletu, czerwieni, żółci i zieleni od wszystkich tych siniaków. Niektóre są nowe, inne zaczynają się goić, a jeszcze inne dopiero się formują. Tak było, odkąd tylko pamiętam. Nie wolno mi wydać z siebie najmniejszego dźwięku; jeśli to zrobię, czeka mnie bicie. Muszę przygotowywać im jedzenie, w przeciwnym razie czeka mnie bicie; jeśli przyłapią mnie, jak coś jem, czeka mnie bicie. Tak wiele razy modliłam się, żebym nigdy nie obudziła się następnego dnia. Ale z jakiegoś powodu zawsze się budzę i muszę ciągnąć to gówno dalej. Ale dziś jest ten ostatni dzień, w końcu podjęłam krok, by uciec. Musiałam zaoszczędzić wystarczająco dużo pieniędzy, by móc się stąd wyrwać.