– Zmielcie to na drobny proszek i przesiejcie – powiedziała Adrienne. Jej palce opuściły punkt pulsu. I wtedy rzęsy Elary zadrżały, a jej oczy uchyliły się powoli. – Elara! – krzyknęła Isabella. Przez cały czas stała tuż obok. Teraz rzuciła się do przodu, porywając Elarę w ramiona i rycząc tak bardzo, że aż dostała czkawki. Elara mrugnęła na sufit, a potem na źródło hałasu. Po sekundzie uniosła dr