Dante zamarł na chwilę, a potem odwrócił głowę, by spojrzeć na Adrienne. Nieważne, jak sprytna była Adrienne, wciąż nie mogła pojąć, o czym myślał Kaelen. Wyglądała więc na całkowicie zagubioną. Kaelen zobaczył ich obojętne twarze i natychmiast uznał, że czują się winni. Jego uśmiech się poszerzył. Jego ton ociekał samozadowoleniem. Kaelen uśmiechnął się z wyższością: – Nie jesteś pierwszy. – Ale