Budzenie się w miejscach, których nie rozpoznawałam, stało się już nawykiem. Ale rozpoznawałam dźwięk oddechu Rykera i jego kojące ciepło obok mnie. Słyszałam, że wciąż śpi, a po tym, co przeszedł, nie zamierzałam go budzić. Zostałam skulona na boku, zwrócona twarzą do niego, i zamknęłam oczy. Nie musiałam na niego patrzeć, żeby mieć pewność, że tam jest, a nie zdziwiłabym się, gdyby miał jakiś sz