„Należysz do mnie, Elara. Nigdy cię nie opuszczę”. W łóżku mojego profesora. Rozdział 63. Vivia weszła do domu, kierując się prosto do pokoju matki. — Matko... — zawołała, a w jej głosie pobrzmiewała nuta radości. — Czemu zawdzięczam ten piękny uśmiech? Czy masz ją już w garści? — Dobre wieści to dobre wieści, prawda? — Oczywiście, ślicznotko! Tak jest. Vivia uśmiechnęła się i usiadła na kanapie w