"Jesteś pewien, że chcesz zmusić taką niewinną dziewczynkę do poślubienia ciebie?" Adam spojrzał na Davida, próbując ustalić, czy ten żartuje, czy nie. "Dlaczego? Masz z tym jakiś problem, że ją poślubię?" David patrzył na nich bez żadnego wyrazu na twarzy. Adamowi odebrało mowę. Chciał się tylko dowiedzieć, czy on mówi poważnie o tym małżeństwie, czy nie. Dlaczego musiał tak reagować? Adam spojrzał na Liama i dał mu znak, żeby coś powiedział temu staremu wilkowi. Liam spojrzał na Davida: "David, stary, wiesz, że masz obsesyjny charakter. Jak taka mała dziewczynka da sobie z tobą radę? Poza tym, między waszym wiekiem jest przepaść. Jesteś pewien tego małżeństwa? No i wiesz, że wokół ciebie kręci się więcej niż jedno niebezpieczeństwo." Liam znał Davida i jego charakter bardzo dobrze, dlatego chciał wiedzieć, co David sobie myśli. David zmierzył ich gniewnym spojrzeniem, bo nazwali go starym. To był jego czuły punkt. Drzwi gwałtownie otworzyły się z zewnątrz i wszedł Alex. Liam i Adam odetchnęli z ulgą. "Panie, przed chwilą dzwoniła Panna Watson. Zgodziła się pana poślubić" – powiedział Alex z promiennym uśmiechem. David zaśmiał się cicho. "Mówiłem wam, że się zgodzi. Widzicie, wiedziałem." Wstał i spojrzał na Liama i Adama. "Mam do dokończenia ważną pracę. Wy bawcie się dobrze." Już miał iść w stronę drzwi apartamentu, ale nagle się zatrzymał i zawrócił. "Ej, wy dwaj jesteście moimi najlepszymi przyjaciółmi i braćmi, więc nie ważcie się zapomnieć o prezencie ślubnym dla brata." Po tych słowach Adam wypluł wino z ust i zniszczył swoją śnieżnobiałą koszulę, ale David zignorował to i natychmiast opuścił apartament. Alex także wyszedł za Davidem. David zostawił Adama i Liama oszołomionych. Kiedy wrócili do zmysłów, poczuli się, jakby śnili. Kiedy to ten facet zaczął się przejmować ich prezentami? "Czy on zamierza poślubić tę uroczą małą dziewczynkę?" - zapytał Adam, niepewny. "Myślę, że mówi poważnie" - powiedział Liam z długim westchnieniem. Byli pewni, że tym razem ich brat mówił poważnie o swojej decyzji. Po opuszczeniu hotelu David wsiadł do samochodu z Alexem. Coś mu chodziło po głowie. "Alex, jedź do Południowego Miasta." Alex od razu zrozumiał, dokąd chce jechać jego Pan. Uruchomił samochód i ruszył w kierunku Południowego Miasta. Czterdzieści minut później dotarli na miejsce. "Panie, jesteśmy na miejscu." Alex pierwszy wysiadł z samochodu i otworzył drzwi dla Davida. David wysiadł z samochodu i stanął przed luksusową rezydencją. Minęło dwadzieścia minut, ale David stał nieruchomo, nie poruszając się i w milczeniu wpatrując się w rezydencję. Nie miał zamiaru wchodzić do środka. Alex pomyślał: "Panie, jeśli nie chcesz wejść do środka, to po co chciałeś tu przyjeżdżać o tej porze? Jesteś jak sowa?" "Czy wszystkie przygotowania zostały zakończone?" – nagły głos Davida przeraził Alexa. "Tak, Panie, czy potrzebujesz czegoś jeszcze?" – odpowiedział natychmiast Alex. "Tak, po rejestracji naszego małżeństwa zamieszkamy na razie w apartamencie w East Park, więc przygotuj wszystko, czego będzie potrzebowała w naszym mieszkaniu." "Panie, czy Pan i Pani nie zamierzacie tu mieszkać?" - Alex był bardzo zdezorientowany. Pan wydał fortunę, żeby zbudować tę rezydencję dla Pani, a teraz dlaczego chce przenieść się do apartamentu w East Park? "Oczywiście, że będziemy tu mieszkać, ale nie teraz. To jeszcze nie ten czas." Po tych słowach David odwrócił się i wsiadł do samochodu. "Tak, tak, jesteś Panem, więc oczywiście wiesz, kiedy nadejdzie właściwy czas lepiej niż ja." Ale nie odważył się tego powiedzieć przed swoim Panem. On także wsiadł do samochodu i go uruchomił. David spojrzał przez okno samochodu i zamyślił się. Zbudował tę luksusową rezydencję dla niej i ich przyszłości. To była jego miłość do niej. Kiedy go zaakceptuje, ta rezydencja będzie ich domem, ale ona zgodziła się go poślubić, ponieważ wymusił wszystko. Rozumie to i poczeka na nią. To nagłe małżeństwo wystarczy, żeby ją zszokować, więc na razie lepiej nie fundować jej innych niespodzianek. Inaczej wszystkie niespodzianki nie sprawią jej radości, a tylko bardziej ją przestraszą. David chce uczynić ją najszczęśliwszą kobietą na świecie. Będzie jego żoną jutro. Będzie mógł ją widzieć, kiedy tylko zechce. Ta myśl go uszczęśliwiła. Następnego dnia telefon Kate zadzwonił, zanim się obudziła. Zignorowała połączenie i zasnęła znowu, ale jej telefon dzwonił bez przerwy. Zacisnęła zęby we frustracji. Po chwili, nadal z zamkniętymi oczami, wyciągnęła rękę, żeby złapać telefon i odebrać połączenie, nie patrząc na ekran. "Halo!!" "Halo, Panno, jestem tu, żeby po Panią przyjechać." Pomyślał o swoim bezwstydnym Panu. Jego Pan zgłupiał z radości. Inaczej, jak mógłby rozkazać mu odebrać Panią tak wcześnie z jej akademika? Pomyślał, że Pani może jeszcze spać o tej porze. Nie każdy jest jak sowa, jak jego Pan. Musiał zakłócić poranny sen Pani przez swojego Pana. Rzeczywiście, Pani spała i on stał się grzesznikiem, który obudził ją z jej pięknego snu, mógł to wywnioskować ze sennym tonem Pani. Kate nie odpowiedziała od razu, ale odzyskała zmysły i zamarła na kilka sekund. Spojrzała na godzinę i zmarszczyła brwi. Jest dopiero siódma. Dlaczego Pan Wood przyjechał tak wcześnie? "Panno, słucha Pani?" Kate wyrwała się z oszołomienia. "Tak, słyszę." Kate coś sobie przypomniała. "Chyba mówiłeś, że przyjedziesz o 10:00, a teraz jest dopiero 7:00." Alex poczuł się jak głupiec. "Panie, to wszystko twoja wina." Obwiniał swojego Pana. "Pan wysłał coś dla Pani. Wyślę kogoś, żeby to Pani dostarczył. Będzie za minutę." "Dobrze" - Kate się rozłączyła. Kate czuła się nieszczęśliwa, ponieważ musiała wstać z porannego snu.