Punkt widzenia Elary Cisza w pokoju napierała na mnie niczym żelazo. Stałam, ledwo oddychając, z oczami wbitymi w kruche ciało na szpitalnym łóżku. Nie poruszyła się. Ani razu. Nawet nie drgnęła. – Daphne – powiedziałam miękko. Mój głos nie drżał, ale wewnątrz moja wilczyca była niespokojna. – To Elara – ciągnęłam. – Nienawidziłaś mnie na tyle mocno, by rozpoznać mój głos, prawda? Nie odpowiedział