Punkt widzenia Elary – Heh. Z moich ust wymknął się chłodny śmiech, zanim zdążyłam go powstrzymać. Odbił się echem po sterylnej sali szpitalnej, ostry jak rozbite szkło. – Nic dziwnego, że pokojówki w Wataze Obsydianu patrzą na mnie z góry – powiedziała cichym głosem, kruchym od ironii. – Nazywają Vivienne „Dziedziczką Alfy”, a mnie? Po prostu „Luną Elarą”. I wcale się nie mylą. Przeniosłam wzrok