Na te słowa Roseanne i Felicia stanęły w progu, skrzyżowawszy ramiona na piersiach, wpatrując się w Cynthię z wyzywającym wzrokiem. Cynthia wydała z siebie zimny śmiech, kpiąc: "Co to? Skończyłyście grać rolę troskliwej siostry i opiekuńczej macochy?" Odkąd wróciła do rezydencji Larsonów, obie były dwulicowe – jedno oblicze dla jej ojca, a drugie za jego plecami. Cynthia zdążyła się do tego przyzwyczaić. Dlatego nie brała ich słów na serio. Tracąc cierpliwość w obliczu tego impasu, przecisnęła się przez szczelinę między nimi i otworzyła drzwi. Kiedy Cynthia ją mijała, Felicia – która miała na sobie wysokie obcasy – omal się nie potknęła i nie upadła. Roseanne szybko złapała matkę, wciąż krzycząc za Cynthią: "Poczekaj, aż wróci tata. Zobaczymy, jak wtedy będziesz się puszyć!" Cynthia nie zwlekała, po prostu ruszyła prosto na górę. W południe Mason w końcu wrócił do domu. Przy stole Mason od razu przeszedł do sedna. "Cynthio, pójdziesz dziś wieczorem znowu do tego pokoju. Pan Roberts na ciebie czeka. Zgodził się zapomnieć o wczorajszym incydencie. Jeśli mu dziś dobrze posłużysz, nadal w nas zainwestuje." Cynthia nie mogła uwierzyć własnym uszom. Nieudana próba z poprzedniej nocy odżyła dziś na nowo. Mason był nieugięty, jakby nie spoczął, dopóki jej nie sprzeda. A może jedynym celem sprowadzenia jej z powrotem po dziesięciu latach porzucenia na wsi był właśnie ten moment. "Nie pójdę" - odmówiła wprost. Widząc stanowczość Cynthii, Mason zagrał na uczuciach. "Cynthio, ta firma to ciężka praca twojej matki, a teraz jest w kryzysie. Nie chcesz patrzeć, jak cała jej praca idzie na marne, prawda?" "Więc jednak pamiętasz, że to ciężka praca mojej matki" – odparowała chłodno Cynthia, patrząc Masonowi prosto w oczy. Mason poczuł się niezręcznie, mówiąc: "Źle postąpiłem wobec twojej mamy, i staram się to teraz naprawić, prawda?" "To jest to tak zwane naprawianie? Wyrzucić córkę na wieś, a kiedy w końcu ją sprowadzisz, jedyne, co chcesz zrobić, to ją sprzedać?" "To dlatego, że firma ma kłopoty; nie mam wyboru." Serce Cynthii opadło, gdy wpatrywała się w Masona i przełknęła swoje riposty. Nie miało sensu spierać się z mężczyzną, którego serce już zbłądziło. Spoglądając na Roseanne, która pilnie jadła posiłek, ale w duchu rozkoszowała się nieszczęściem Cynthii, Cynthia lekko się uśmiechnęła: "Nie masz innej córki? Przez te wszystkie lata cieszyła się dobrym życiem; najwyższy czas, żeby zaczęła wnosić swój wkład." Twarz Masona od razu pociemniała. Spoważniał, twierdząc: "Nie wyładowuj swoich frustracji na swojej siostrze. Ma zaręczyny z rodziną Sullivanów, których nie można zerwać." Natychmiastowa obrona Roseanne przez Masona sprawiła, że serce Cynthii gwałtownie opadło. Odparła: "Więc to moje życie ma zostać zrujnowane? Ale przypominam sobie, że rodzina Sullivanów nie jest zadowolona, że jest córką kochanki i rozważa zerwanie zaręczyn." Zarówno Roseanne, jak i Felicia śmiertelnie zbladły. Bycie "tą drugą kobietą" to jedno, ale słyszeć to na głos to zupełnie co innego. Ponieważ Cynthia pozostała uparta, gniew Masona wybuchnął. "Mówię, musisz iść dziś wieczorem." Następnie wyciągnął swój atut. "Jeśli chcesz odzyskać udziały, które zostawiła ci twoja matka, lepiej zacznij być posłuszna." Cynthia zawahała się, a jej ręce powoli zacisnęły się w pięści. Jej dziadek wspomniał o tych udziałach przed śmiercią. Wróciła tym razem, aby odebrać należne jej udziały i zobaczyć na własne oczy, jakim człowiekiem może być ktoś, kto okrutnie odsyła własną krew. Wcześniej niechętnie chciała odzyskiwać udziały, nie chcąc zaszkodzić ojcu, który tak ciężko pracował, aby zbudować firmę. Ale teraz wiedziała, że niektórzy ludzie po prostu nie nadają się na rodziców. W oczach Cynthii zaczął błyszczeć płomień determinacji.