— Wiem, że nie chcesz nikogo zabijać, ale będę czuł się lepiej wiedząc, że masz się czym bronić. — Zel, nie noszę broni, bo mogłabym jej użyć. — Nie wejdziesz tam bez niej, to więcej niż pewne. Wsuwa nóż za pasek spodni i wbija wzrok w dom. Wszystko milczy. Żadnych strzałów, żadnych krzyków — i to jest najbardziej niepokojące. — Mogą wciąż żyć — szepczę. — Może się ukrywają, albo... — Przekonajmy