Varya Moje serce zamiera. Jego? On myśli, że jestem jego? Marszczę brwi i kręcę głową. — Nie pomyl pojęć, Arturo. Dawno temu przestałam być czyjąś własnością. A teraz mnie puść, proszę. Przez kilka sekund pozostaje w całkowitym bezruchu, aż w końcu się odsuwa. Słyszę jego ciężki oddech; przeczesuje palcami włosy i kręci głową. — Nie pozwolę ci z nim odejść, Varya. Nie mogę. — Nigdy nie mówiłam, że