PERSPEKTYWA VIVIENNE Nie mogę uwierzyć w to, co się właśnie stało. Zabili moje dziecko, czuję się, jakby zabili też mnie. Nagle kręci mi się w głowie i następne, co pamiętam, to upadek na podłogę w całkowitą ciemność. Budzę się przy dźwięku głosu Dantito, ale to na nic. — Moja piękna żmijo, wszystko w porządku? — pyta. Babcia podaje mi szklankę wody i pyta, czy dobrze się czuję. — Co się stało? —