Powietrze tamtego ranka wydawało się cięższe, jak w dniu, w którym coś musi pójść nie tak. Czułam to w sposobie, w jaki powiew wiatru muskał zasłony. Niepokój. Napięcie. A potem zadzwoniła Phaedra. Mirella. Jej córka. Została ranna w wypadku. Samo to wystarczyłoby, bym zaczęła się martwić, ale to sposób, w jaki głos Phaedry zadrżał — nie smutkiem, lecz czymś bliższym przerażeniu — sprawił, że chwy