Przez całą drogę potem spałam, otulona głęboką, bezsenną mgłą. Dante, Aethel i Mirella dbali o to, by nikt mi nie przeszkadzał, by nie dobiegał żaden dźwięk. Jakby rozumieli ciężar, który wciąż niosłam, i wyczerpanie, które przenikało moje kości po wszystkim, co się wydarzyło. Pozwolili mi na ciszę, której tak rozpaczliwie potrzebowałam. Nie obudziłam się nawet, gdy wylądowaliśmy. Dante przeniósł