— Dokąd jedziemy? To nie jest droga do apartamentu... — zapytałam, obserwując nieznaną szosę wijącą się z dala od świateł miasta. Dante tylko się uśmiechnął, jednym z tych cichych, porozumiewawczych uśmiechów, z którymi trudno było dyskutować. Nie odrywając wzroku od drogi, sięgnął po moją dłoń i splótł swoje palce z moimi. — Na kolację — odparł krótko. Kolacja. Mrugnęłam powiekami, opierając się