Następnego ranka obudził mnie cichy szelest materiału i zapach ciepłej lawendy oraz czegoś jeszcze — ziemistego i świeżego, jak las po deszczu. Przez chwilę myślałam, że wciąż śnię, uwięziona w resztkach wspomnienia, którego nie byłam gotowa porzucić. Ale potem to poczułam. Ciepło... Jego ramiona wciąż mnie obejmowały. Dante. Nie odszedł. A więc to nie był sen... Zasnęliśmy tam, na balkonie, mając