Następnego ranka słońce przebiło się przez miękkie chmury, zalewając wzgórza złotym światłem. Siedziałam przy oknie w naszej sypialni, już ubrana, wpatrując się w srebrzyste gaje oliwne, które nakrapiały krajobraz niczym starożytni strażnicy. Mój szkicownik leżał otwarty na kolanach, ołówek w dłoni — ale zamarł tam dwadzieścia minut temu. Tak wiele się zmieniło. Odkąd zostałam towarzyszką Dantego