Drzwi kliknęły cicho, gdy wszedł do pokoju, a napięcie zgęstniało w powietrzu. Przez długą chwilę po prostu patrzyliśmy na siebie, a przeszłość rozciągała się i strzępiła między nami niczym stary, rozdarty gobelin. Kovak pierwszy przerwał milczenie. Spuścił wzrok, wypuszczając gwałtownie powietrze, po czym uniósł oczy, by spotkać moje — oczy, które kiedyś niosły obietnice i marzenia, a teraz pełne