To, co dzieje się później, jest... niepokojące. Bryant Colliver wskazuje na kanapę – i idę. Po prostu idę. Jakby rozkazał coś we mnie, o czym nie wiedziałam, że istnieje. Moje stopy poruszają się, zanim zdążę się zorientować, i już siedzę przed nim, dłonie splecione na teczce, twarz na wysokości jego złotej klamry paska. Dziwny impuls zaskakuje mnie. Chcę, żeby objął moją twarz dłońmi. Pogładził j