Obudziłam się wcześnie rano i od razu wstałam z łóżka. Byłam podekscytowana. Naprawdę, bardzo podekscytowana. Jutro są moje urodziny. Jutro skończę osiemnaście lat i spotkam moją wilczycę. Nie mogłam się doczekać pierwszej przemiany. Mówią, że jest bolesna, ale wcale mnie to nie obchodziło. To trwa tylko chwilę, a później jest już łatwiej. Przeżyję odrobinę bólu. Żałowałam tylko, że nie ma tu moich rodziców, by mogli zobaczyć, jak przemieniam się po raz pierwszy. Minęło osiem lat od ich śmierci, a wcale nie stało się to łatwiejsze. Zginęli w ataku samotników. Samotnicy to wilki, które nie należą do żadnej watahy. Stają się nimi poprzez wygnanie ze stada za popełnienie różnych przestępstw. Niektórzy z nich sami decydują się odejść i żyć na własną rękę. To jednak rzadkość. My, wilki, jesteśmy zwierzętami stadnymi. Nie lubimy samotności. Kiedy wilk decyduje się zostać samotnikiem, dzieje się tak zazwyczaj dlatego, że w stadzie spotkało go coś złego albo stracił swojego przeznaczonego partnera, oszalał i odszedł. Samotnicy żyją w pojedynkę. Nie współpracują z innymi wilkami. Ale kiedy zaatakowali naszą watahę, działali razem. To było bardzo dziwne. Od tamtej nocy nasz Alfa dowiedział się, że istnieje wilk-samotnik, który zgromadził innych banitów, by atakować różne watahy. Nazywają go Królem Samotników. Od tamtej pory ataki nie ustały. Uderzali na naszą i inne watahy wielokrotnie. W noc ataku samotnicy próbowali zabić syna naszego Alfy. Świętowaliśmy wtedy jego osiemnaste urodziny i pierwszą przemianę. Miał rozpocząć szkolenie, by stać się nowym Alfą i przejąć władzę nad stadem. Jednak tamtej nocy samotnicy zabili jego ojca, naszego poprzedniego Alfę, Luke’a. Syn musiał natychmiast przejąć tytuł Alfy. I poradził sobie niesamowicie. Ukończył szkolenie przed czasem i uczynił naszą watahę jedną z najsilniejszych. Mój ojciec był Betą Alfy Luke’a. On i moja mama zginęli, chroniąc Alfę, Lunę i ich syna. To było ich zadanie. Po ich śmierci mój brat Andrew został Betą. On i nasz Alfa byli najlepszymi przyjaciółmi od dzieciństwa, a teraz razem rządzą watahą. Mój brat jest niesamowitym Betą, a jeszcze lepszym bratem. Miał siedemnaście lat, gdy zginęli nasi rodzice, i od tamtej pory musiał opiekować się stadem i mną. Nigdy nie narzekał. Wziął na siebie te obowiązki i robił wszystko, co w jego mocy. I poszło mu świetnie. Zawsze dbał o to, bym była bezpieczna i zaopiekowana. Nadal to robi. Kilka miesięcy temu skończyłam liceum i teraz pozostało mi tylko szkolenie. Po atakach mój brat i nasz Alfa zdecydowali, że wszyscy członkowie stada muszą trenować, by być w stanie się obronić. Zasada w naszej watasze jest taka, że wszyscy musimy ukończyć szkołę średnią. Jest podobna do ludzkiego liceum, ale uczymy się tam historii wilkołaków i watahy, praw stada i wszystkiego, co potrzebne, by społeczność funkcjonowała prawidłowo. Na przykład, jeśli wilk jest zainteresowany pracą dla Alfy, uczy się nieco więcej o zarządzaniu stadem. Jeśli interesuje go rolnictwo, uczy się o roślinach i naszych uprawach, by pomóc w utrzymaniu zapasów żywności. Jeśli wilk chce bronić watahy, poznaje techniki obrony, formacje ataku i musi spędzać na treningach więcej czasu niż reszta z nas. Ja wybrałam pomoc Alfie w prowadzeniu watahy. To było dla mnie naturalne. Mój brat jest Betą, a ja chciałam pomagać mu tak bardzo, jak tylko mogłam. Nauczyłam się więc wszystkiego o prawach stada i innych rzeczach niezbędnych do skutecznego zarządzania. Alfa, Beta i uzdrowiciel stada to jedyne osoby, które opuszczają watahę, by szkolić się na swoje stanowiska. Udają się do innych stad, gdzie uczą się wszystkiego, co potrzebne do pełnienia ich ról. Szkolenie trwa około roku. Biorąc pod uwagę, że nasza wataha została zaatakowana, a nasz poprzedni Alfa zabity, nowy Alfa i Beta ukończyli szkolenie w zaledwie kilka miesięcy. Stado ich potrzebowało, więc wszystko musiało odbyć się szybciej niż zwykle. Tęskniłam za bratem, gdy wyjechał, ale wiedziałam, że musiał to zrobić. Musimy trenować każdego dnia, ale jutro mam wolne, ponieważ są moje urodziny i czeka mnie pierwsza przemiana. To specjalna okazja. Pierwsza przemiana jest ważna, ponieważ poznajesz wtedy swoją wilczycę i swojego przeznaczonego. Przeznaczeni są ważni w wilczej kulturze. Przeznaczony to ktoś wyjątkowy, wybrany przez naszą Boginię Księżyca. To połączenie dwóch dusz. Twój partner staje się dla ciebie najważniejszą rzeczą na świecie. Kochasz go natychmiastowo. Pragniesz i potrzebujesz z nim być oraz go chronić. Mój brat wciąż nie znalazł swojej pary. Nasz Alfa również nie. Dopóki więc tego nie zrobi, jego matka, Gloria, wciąż nosi tytuł Luny i pełni obowiązki Luny. Ciężko zniosła śmierć swojego partnera, naszego poprzedniego Alfy. Prawie tego nie przeżyła. Nie jadła, nie spała, nie robiła nic. Tak się dzieje, gdy tracisz swojego przeznaczonego. Twoja wola życia zanika. Jednak ona wyzdrowiała i jest niesamowitą Luną. Bardzo ją kocham. Pomogła mi i mojemu bratu po śmierci rodziców; łączy nas wyjątkowa więź. Jest dla mnie jak matka. Poprosiłam ją, by była obecna przy mojej pierwszej przemianie. Zgodziła się i mocno mnie przytuliła. Obecność przy pierwszej przemianie wilka to wielka sprawa. Przynajmniej w naszej watasze. Każde stado ma swoje tradycje, ale w naszym świadkami twojej pierwszej przemiany są tylko ci, których wybierzesz. Bycie wybranym to zaszczyt. Wybrałam mojego brata, Lunę Glorię oraz moich przyjaciół, Amy i Jacoba. Wszyscy czuli się zaszczyceni i cieszyli się moim szczęściem. Nie mogłam się doczekać przemiany. Będzie niesamowicie. I może będę miała więcej szczęścia niż mój brat i wkrótce spotkam mojego przeznaczonego. Musiałam niedługo iść na trening, więc umyłam zęby, wzięłam szybki prysznic i się ubrałam. Założyłam czarne leginsy, sportowy stanik, szarą bluzę z kapturem i czarne buty Nike. Związałam długie brązowe włosy w kucyk i zeszłam na dół.