Punkt widzenia Elary Odsunęłam się od Zareka, ale jego dłoń wciąż zaciskała się na moim nadgarstku. „Puść mnie” – powiedziałam do niego. „Czekaj, Elaro…” – zaczął Zarek, nie puszczając. Jego palce wbijały się w moją skórę, a moje ramię zaczęło boleć. Spojrzałam na jego twarz i zobaczyłam twarde spojrzenie, ale też coś jeszcze… Coś jakby smutek… Czy to możliwe? Czy Zarek jest smutny… przeze mnie? S