Gdy uśmiech na twarzy Vivienne powoli gasł, Stellan poczuł w sercu ogromną satysfakcję. Jednak już w następnej sekundzie Vivienne uśmiechnęła się ponownie i rzekła: — Nie sądziłam, że potrafisz być tak dziecinny. Stellan zmarszczył brwi. — Co ty wygadujesz? — Gdybyś naprawdę miał czelność mnie dotknąć, czy fatygowałbyś kogoś, żeby mnie tu sprowadził? Vivienne delikatnie odepchnęła Stellana i swobo