– Fay – mówi Kent, zaciskając usta po wypowiedzeniu mojego imienia, najwyraźniej potrzebując chwili, by opanować gniew. Mały mięsień frustracji drga mu na policzku, sprawiając, że mój uśmieszek się poszerza. – Nie masz schodzić do piwnicy. Wyraziłem się jasno. Robię sztuczne, małe nadąsanie, sprawdzając, jak daleko mogę się posunąć. – Ale tu na dole jest tak interesująco – mówię, ponownie skupiają