Jerome i ja wydajemy z siebie krótkie okrzyki zaskoczenia, kiedy na niego wpadam całym ciałem. Robię kilka kroków w tył, machając rękami, żeby odzyskać równowagę. Na szczęście Jerome jest na miejscu, łapie mnie za ramiona i stabilizuje. – No proszę, panno Fay – mówi, jego głos jest ledwie szeptem, kiedy spogląda w stronę drzwi biura. – A gdzie pani była wczoraj wieczorem? – Nigdzie – odpowiadam z