Kent spogląda na mnie z lekkim niezadowoleniem w lustrze i nie odzywa się słowem, kręcąc głową i dając mi – po raz kolejny – do zrozumienia, że to nie moja sprawa. Kurczę się trochę z rozczarowania, chcę wiedzieć, ale… No cóż, jeśli mi nie powie, to nic nie poradzę. A z takim wyrazem twarzy, nie sądzę, żeby Kent chciał być naciskany. – No dobrze – kontynuuję – to co mam… robić cały dzień? Kiedy ci