– No dalej – mówię, ciągnąc Daniela za rękaw i popychając go w stronę ogrodu. – Porozmawiajmy gdzieś w spokoju. Daniel nerwowo idzie za mną przez tylne drzwi, oglądając się, czy nikt nie idzie za nami, zanim zamknie drzwi. Siadam przy małym stoliku i czekam, aż do mnie dołączy, w głowie kłębią mi się myśli, gdy próbuję zdecydować, co powiedzieć i jak to powiedzieć. – No więc? – pyta Daniel, sied