Łapię powietrze, oczy mi się rozszerzają, a potem – natychmiast, jakby ktoś pstryknął włącznikiem światła – wracam do siebie. – O mój Boże! – krzyczę, odpychając go rękami od klatki piersiowej. – O mój Boże, jesteś obrzydliwy! Wtedy się śmieje, szczerze rozbawiony, ale nie ustępuje ani o krok pod moim naporem. Po trzech czy czterech pchnięciach Kent cofa się, pozwalając mi go wyminąć i rzucić się