Nie dając Vivian szansy na odpowiedź, Damian otworzył drzwi i opuścił pokój. Zimny wiatr wdarł się do środka, a Vivian stała nieruchomo, podczas gdy głos Damiana wciąż brzmiał w jej głowie. „Jakim byłem dla ciebie człowiekiem przez te wszystkie lata, Vivian?” „Przeproś Serenę, kiedy będziesz miała okazję. Ja zajmę się resztą”. Vivian zaśmiała się ponuro, jakby drwiła z własnej głupoty. ... Ktoś za