Uniosła na niego wzrok i nie mogła powstrzymać się od przełknięcia śliny. "Że..." Mężczyzna odwrócił się i powiedział ciepłym głosem: "Christopher Bateman." Christopher Bateman? Janice zdała sobie sprawę, że to jego imię i natychmiast zmieniła słowa: "Panie Bateman, ja... nie do końca rozumiem..." Christopher spojrzał na nią, lekko uniósł brwi i zapytał: "Przecież mamy odebrać akt małżeństwa? Musimy jechać już, Urząd Stanu Cywilnego zaraz zamykają." W umyśle Janice zapanowała pustka na kilka sekund, wydało jej się to niewiarygodne. Kiedy zapytał, czy wzięła dokumenty tożsamości, pomyślała, że źle go zrozumiała. Okazało się, że naprawdę zgodził się ją poślubić. Ten zwrot akcji był zbyt nagły i nie mogła za nim nadążyć. "Czyli... zgadzasz się?" "A dlaczego nie?" Na twarzy Christophera pojawił się tajemniczy uśmiech. Umysł Janice nadal był jak we mgle, gdy wyszli z restauracji Peony. Wpatrywała się w wysoką sylwetkę idącą przed nią. Po chwili otrzeźwiała. "Proszę poczekać. Przyprowadzę tutaj samochód." Dziś prowadziła furgonetkę stacji telewizyjnej. Christopher skinął głową i spotkał się wzrokiem z Janice. Czując się trochę nieswojo, odwróciła wzrok i poszła w stronę garażu. Christopher wpatrywał się w małą postać odchodzącą w panice, a kąciki jego ust uniosły się w górę. Gdy tylko Janice odeszła, podszedł Rob Hanson. Widział wcześniej z daleka Christophera i jakąś kobietę, a kobieta wydała mu się znajoma. Kiedy podszedł bliżej, przypomniał sobie, że to ta kobieta, która pomogła starszej pani na skrzyżowaniu. W tamtym czasie stał tam rząd samochodów czekających na zielone światło. Tylko ona zaryzykowała życie, aby pomóc powolnej starszej pani przejść na drugą stronę ulicy. Wtedy ich samochód stał za jej samochodem i byli świadkami wszystkiego. Nic dziwnego, że pan Bateman, który nie lubił wtrącać się w sprawy innych ludzi, pomógł jej rozwiązać problemy z policją drogową. Okazało się, że się znają. Czy to możliwe, że pan Bateman zmienił swój harmonogram z jej powodu? Głowę Roba wypełniały pytania. Podszedł i skinął głową. "Panie Bateman." Christopher zmrużył oczy i zapytał z chłodnym wyrazem: "Gdzie są te rzeczy?" "Przyniosłem." Dopiero wtedy Rob wręczył mu rzeczy, które trzymał w rękach. Kiedy otrzymał wiadomość tekstową od pana Batemana, nadal nie mógł uwierzyć, że pan Bateman prosi go o przesłanie dokumentów tożsamości. Jednak Rob był ciekaw, co pan Bateman zamierza zrobić dalej. Christopher wziął dokumenty do ręki i obojętnie spojrzał na Roba. "Idź. Nie musisz za mną jechać." Robowi trudno było w to uwierzyć. Czyżby słońce zaszło dzisiaj na zachodzie? Dlaczego pan Bateman nagle nie potrzebował, żeby za nim jechał? Czy to ma coś wspólnego z tą młodą damą? "Panie Bateman, pan Allson już wie o pańskim powrocie. Właśnie dzwonił, żeby zapytać, kiedy się pan z nim zobaczy." Przypomniał Rob. Oczy Christophera nagle stały się zimne. "Wiem, co powinienem zrobić." Rob nie odważył się nic więcej powiedzieć. Janice podjechała samochodem pod drzwi, gdzie czekał Christopher. Otworzył drzwi i usiadł na fotelu pasażera. Janice zauważyła, że w jego ręku jest teczka, i poczuła się trochę dziwnie. Pamiętała, że przed chwilą wydawało się, że ma przy sobie tylko telefon komórkowy. Christopher zauważył jej spojrzenie i wyjaśnił: "Poprosiłem przyjaciela, żeby mi to przysłał. To dokumenty tożsamości." Janice zrozumiała. W końcu nikt nie nosi przy sobie dokumentów przez cały czas, w przeciwieństwie do niej, która była gotowa wyjść za mąż w każdej chwili. To również sprawiło, że poczuła się trochę wdzięczna i zawstydzona z powodu współpracy Christophera. "Czy myślisz, że jestem zbyt napalona?"