Rob myślał, że śledził ją wystarczająco ostrożnie, ale nie spodziewał się, że pan Bateman go odkryje. Zrezygnowany podjechał samochodem. – Panie Bateman, robię to dla pańskiego bezpieczeństwa – powiedział Rob z poczuciem winy. W końcu sam podjął decyzję o śledzeniu Christophera. Oczywiście, był też trochę ciekawy. – Widząc, że cię nie odkryła, nie ukarzę cię – Christopher rzucił mu chłodne spojrzenie i ruszył w stronę samochodu. Rob poczuł ulgę. Mimowolnie zerknął na banknoty w rękach Christophera i nie mógł powstrzymać zaskoczenia. Od kiedy pan Bateman nosi przy sobie gotówkę? – Zawieziesz mnie w to miejsce. – Po wejściu do samochodu Christopher podał mu swój telefon. Rob spojrzał na adres i znów nie mógł uwierzyć własnym oczom. Dlaczego pan Bateman miałby iść w takie miejsce? Zazwyczaj pan Bateman nigdy nie chodził w takie miejsca. Co to w ogóle miało być? Jednak, gdy dowiedział się, że pan Bateman nawet się ożenił, trudno było go już czymkolwiek zaskoczyć. Samochód wkrótce zatrzymał się przed starym budynkiem mieszkalnym. Christopher wysiadł z samochodu, rozejrzał się i zapytał: – Pamiętam, że studiowałeś projektowanie. Rob wyjmował rzeczy z bagażnika. Słysząc słowa Christophera, był zdezorientowany, ale odpowiedział: – Tak, panie Bateman. Christopher nic nie powiedział i wszedł do środka. Rob niepewnie podążył za nim. Wkrótce Rob zrozumiał, dlaczego Christopher zadał to pytanie. Stał w mieszkaniu małym jak pudełko po butach, trzymając kilka wstążek, które dał mu Christopher. Czy miał użyć tych wstążek, aby zaprezentować swój doktorat z projektowania? Ojej. Christopher siedział na kanapie i popijał kawę w swoim własnym tempie, po wydaniu Robowi zadania. Rob miał ochotę płakać. Naprawdę nie rozumiał, dlaczego pan Bateman musiał mieszkać w takim miejscu, zamiast w swojej górskiej willi. Janice pospieszyła do kawiarni znajdującej się w holu stacji telewizyjnej. Jak tylko weszła do kawiarni, zobaczyła siedzących tam Malcolma Gladwella, Gladys Roger i Vanessę Gladwell. Och, więc Vanessa też przyszła. Zgadza się. Zarówno matka, jak i córka zawsze lubiły grać w „dobrego policjanta” i „złego policjanta”. Gdyby którejś zabrakło, nie mogłyby odegrać swojego podwójnego aktu. Przez lata wiele doświadczyła. Gdyby nie zobaczyła prawdziwego oblicza Vanessy, traktowałaby ją jak własną siostrę. Janice podeszła i usiadła naprzeciwko Malcolma. Malcolm wyglądał normalnie. W ogóle nie wyglądał na osobę chorą. Jednak Gladys wyglądała na dość zagniewaną. Zgodnie z oczekiwaniami, jak tylko Janice usiadła, Gladys spojrzała na nią z gniewem. – Janice, jesteś teraz taka buntownicza. Twój ojciec jest chory i chce cię zobaczyć. A ty sprawiłaś, że przyszedł osobiście? Janice zmarszczyła brwi. Gladys spieszyła się, aby ją ukarać, ale wciąż musiała podtrzymywać tę grę. Pospiesznie powiedziała z udawaną troską: – Ciociu, miałam do wykonania zadanie, zostało mi przydzielone. Gladys prychnęła. – Janice, kiedy skończysz z tym nawykiem kłamania? Chociaż twojej matki już nie ma, muszę w jej imieniu powiedzieć, że dla dziewczyny kłamanie to nie jest dobra rzecz. Byłam w twojej stacji telewizyjnej. Twój kolega powiedział, że nie masz dzisiaj żadnych wywiadów ani zadań. Gladys mówiła bardzo gniewnie. Czekała tak długo, ale Janice nie wróciła do domu. Po wypytaniu Gladys postanowiła skłonić Malcolma do złapania jej w Tomaville. – Tak, Janice. Jestem tylko chory i chcę, żebyś przyszła do domu. Nie powinnaś kłamać mnie i swojej cioci – powiedział również Malcolm. – Kto właściwie lubi kłamać? – Janice zadrwiła w duchu. Uśmiechnęła się do Malcolma i Gladys, którzy kłamali jej prosto w twarz. Gdyby naprawdę chciał ją zobaczyć, czy potrzebowałby do tego całej rodziny? – Tato, co ci dolega? Myślę, że czujesz się teraz dobrze – zapytała Janice celowo.