Agnia nie jest tak beznadziejna, jak przedstawiał to Zavros. Udało jej się nawet zadać mi kilka ciosów, zanim złapałam ją za kołnierz i przerzuciłam przez ramię. Wylądowała na macie z głuchym stęknięciem. Położyła dłoń na brzuchu, ciężko łapiąc oddech. — Myślę, że śniadanie zaraz wróci — wycharczała. Zaśmiałam się i podałam jej rękę. Pomogłam jej wstać. Natychmiast założyła ręce za głowę, oddychaj