Poniedziałkowy ranek, wchodzę do klasy i zauważam, że miejsce Tyreka jest puste. Zgaduję, że nie jest to powód do natychmiastowego niepokoju, ale wiedząc to, co wiem o ludziach, którym jest dłużny pieniądze, nie mogę powstrzymać rosnącego we mnie uczucia lęku. Zajmuję miejsce obok Gretti. Dosłownie podskakuje na krześle. – Nigdy nie uwierzysz, co się stało – mówi. To uczucie lęku we mnie przeradza