POV: MAEVE Mój umysł gwałtownie zawirował w czystym osłupieniu. Przez kilka bolesnych sekund ogród wokół nas stracił wszelkie kolory i dźwięki. Po prostu gapiłam się na jego sztywną postawę, całkowicie nie mogąc przetworzyć jego absolutnej czelności. – Słucham, co ty właśnie powiedziałeś? – zażądałam, a moja twarz wykrzywiła się w mieszance niedowierzania i odrazy. – Słyszałaś – oświadczył Cormac