Kobieta wpatrywała się we mnie, po czym wyrwała mi sok. – Dziękuję, panno Sterling. – Nie ma sprawy – powiedziałam z szelmowskim uśmiechem, chwytając Victorię za ramię i odciągając ją stamtąd. Za naszymi plecami gwar ucichł. Victoria syknęła: – Od twojego spojrzenia jej skóra pociemniała o pięćdziesiąt odcieni. Zaśmiałam się. – Znam ten typ. Chętne do szczekania za twoimi plecami, ale zamarzają na