Po wyjściu z imprezy Victorii, Julian i Vivienne nie zamienili ze sobą ani słowa. Żadne z nich nie miało siły niczego udawać. Cały ten wieczór był jednym długim maratonem upokorzeń i oboje byli zbyt wkurzeni, żeby udawać, że było inaczej. Przy krawężniku Julian owinął się ciaśniej płaszczem i burknął: – Czekaj tutaj. Przyprowadzę samochód. – Dobrze – mruknęła Vivienne. Zaledwie zniknął za rogiem,